Vakantielessen

Vakantielessen

Vorige maand waren we op vakantie in Duitsland. Op een camping in Potsdam om precies te zijn, zodat we gemakkelijk met de trein naar Berlijn konden.

Dit jaar wilden we de kinderen ook iets bijbrengen over het omgaan met geld. Na rijp beraad besloten we de kids (4 + 7) ieder 10 euro te geven, naar eigen inzicht te besteden.
Op een regenachtige woensdag in juli bezoeken we SeaLife in Berlijn. Een prachtige ervaring waar zowel de kinderen als wij enorm van genoten.
Op het einde van SeaLife komen we in de onvermijdelijke soevenierswinkel waar allerlei rommel verkocht wordt. Ik loop meteen door naar de uitgang, snakkend naar een cappucino, maar de kids zijn niet weg te slaan uit de winkel. Anemoon (7) komt met een knuffel in de vorm van Nemo aanzetten en Jasmijn (4) zwaait verwoed met een piratenvlag. Dit willen ze kopen van hun vakantiegeld.

Ik ben moe, heb zin in koffie en vind dit soort winkels alleen maar vol zitten met overbodige troep en nutteloze prullaria. ‘Je kunt je geld wel beter besteden dan uit te geven aan die prullen, die thuis toch weer in een hoek belanden’, beargumenteer ik. Op dat moment grijpt Anouk in: ‘We hadden afgesproken dat de kids zelf mochten beslissen over hun vakantiegeld en nu willen ze iets kopen, en dan hou jij het tegen? Dat klopt niet.’
Knarsetandend moet ik haar gelijk geven en even later verlaten twee dolgelukkige meiden SeaLife met hun trofee stevig vastgeklemd. De dagen daarna hangt de piratenvlag fier te wapperen aan de nok van onze tent en wordt Nemo overal mee naartoe gesleept. Ik moet toegeven, dat ik ongelijk had en dat de kinderen een aankoop gedaan hebben, waar ze trots op zijn en waar ze ook nog veel plezier aan beleven. Bovendien: was het idee niet dat ze met geld moesten leren omgaan, en helpt het dan om meteen weer in te grijpen? Nou dan!

Herken je dit gedrag?

Misschien herken je dit gedrag ook wel in jouw organisatie: een leidinggevende, die met de mond belijdt dat hij zijn medewerkers alle ruimte geeft om eigen beslissingen te nemen, maar er ondertussen bovenop zit om te corrigeren als dat volgens hem nodig is. Wie weet herken je bij jezelf ook wel iets van die neiging…

Een eigen budget

Zo hoorde ik een mooi verhaal van een leidinggevende in een zorginstelling. Zij werd voortdurend bestookt met mails en telefoontjes van medewerkers die van haar bepaalde beslissingen wilden. Vaak ging het om zeer operationele vragen zoals: mogen we een nieuwe pan bestellen, want het handvat is afgebroken. De magnetron is ermee opgehouden en moet vervangen worden. Enzovoorts. Zij werd stapelgek van al die vragen en besloot op enig moment om het anders aan te pakken. Ieder team kreeg een budget van € 500 en binnen dat budget mochten zij zelf beslissingen nemen over aanschaf van spullen, in overleg met de bewoners. Als ze boven dit bedrag dreigden te komen, moesten ze overleggen met de leidinggevende. Het effect was wonderbaarlijk: de teams kregen er sport in, om met zo min mogelijk uitgaven rond te komen. Ze gaven elkaar tips over speciale aanbiedingen of koopjes en ze overlegden met de bewoners wat zij wilden. En de leidinggevende… die had opeens veel meer rust en ruimte voor andere zaken.