Het Creatieatelier

Het Creatieatelier

Lodewijk van Deyssel woonde in een statig grachtenpand in de binnenstad van Amsterdam. Iedere ochtend na het ontbijt trok hij zijn jas aan, zette zijn hoed op en nam zijn wandelstok in de hand en opende de voordeur. Vervolgens liep hij de paar treden af naar het straatniveau en nog enkele treden naar het souterrain, waar zijn schrijfkamer was gevestigd. Daar aangekomen, opende hij de deur, zette zijn hoed af, hing zijn jas aan de kapstok en zette de wandelstok in de hoek. En daarna begon hij te schrijven.

Ik zoek al een tijd naar een goede naam voor mijn ‘werkkamer’. Werkkamer – niet echt een inspirerende term die bovendien niet adequaat weergeeft wat hier eigenlijk gebeurt. Inspiratieruimte? Ideeënkamer? Ik kwam er niet uit. Tot ik me opeens realiseerde, dat ik de naam allang gevonden heb: Het creatieatelier. Een naam die zeer doeltreffend is, precies weergeeft wat er gebeurt en zeer inspirerend is.
Het creatieatelier is een plek waar mijn creaties worden uitgedacht – de eerste schepping – en vervolgens tot leven gebracht in het atelier – de tweede schepping.

Hoe ziet het Creatieatelier eruit?

Het is een inspirerende ruimte. Dat betekent: kleurgebruik, mooie kunstobjecten, stromend water, geuren (heel subtiel). Er zijn verschillende gebieden in de ruimte, die ieder een specifiek doel hebben. Net zoals de dromenfabriek, zeg maar. Enerzijds het domein waar gedroomd wordt, waar grootse perspectieven worden geschetst en daarnaast het domein waar de actie plaatsvindt, waar hard gewerkt wordt om de dromen te realiseren. Het is ook een ontmoetingsplek, waar mensen ideeën uitwisselen, in dialoog gaan met elkaar, maar ook samen werken aan een concreet project.

Rituelen

Mijn gedachten gaan nog over het instellen van een ritueel bij het betreden van het Creatieatelier. Het liefst begin ik de dag met een korte meditatie, maar het gebeurt me maar al te vaak, dat ik net in mijn meditatie zit, of Anemoon staat boven aan de trap te roepen… niet echt stimulerend. Toen ik vanochtend de deur open deed, viel mijn blik op het affiche van mijn boek Het waarderend oog. En opeens wist ik het: iedere keer als ik deze ruimte binnentreedt, besluit ik om alles vanuit een waarderend oog te bekijken. Een statement en besluit, dat iedere keer opnieuw weer genomen kan worden.