De kracht van mislukkingsverhalen

De kracht van mislukkingsverhalen

Ik herinner het me nog goed. Het was in november 2007 en ik zou een workshop verzorgen voor het MT van een middelgrote gemeente. Ik was ruim op tijd van huis vertrokken – dacht ik – maar halverwege stond het verkeer muurvast. Ik kon niet voor- of achteruit. Tewijl ik me daar zat te verbijten, gleed de tijd voorbij en toen ik uiteindelijk weer verder kon was duidelijk, dat ik nooit op tijd op de plek van bestemming zou arriveren.

Toen ik binnenkwam (ik had wel even gebeld dat ik verlaat was), zaten de MT leden in de trainingsruimte. Ik zag meteen dat de opstelling absoluut niet de opstelling was, die ik voor ogen had voor het programma dat we ginden draaien:

De tafels stonden in een carré en alle MT leden hadden zich verschanst achter een indrukwekkende stapel documenten: de stellingen waren betrokken…

Het ironische was, dat het centrale thema voor die dag teambuilding was. Maar in plaats van een uitnodigende setting, waarin mensen zichzelf konden laten zien en met elkaar in verbinding treden, startten we met ingegraven stellingen en deelnemers die hun armen over elkaar met een sceptische blik zaten van ‘nou, kom maar op, laat maar eens zien wat je te vertellen hebt’.

Deze training is niet een van mijn succesverhalen. Maar ik heb er veel van geleerd. Het heeft me weer bevestigd in mijn overtuiging, dat het bij zo’n programma ontzettend belangrijk is, welke beginsetting je creëert. De start zet de toon voor de hele training. En een van de dingen die ik me sindsdien heilig heb voorgenomen is, om altijd ruim op tijd aanwezig te zijn om de ruimte in te richten, de techniek te checken en energetisch de ruimte eigen te maken.

Dat doet me denken aan een andere ervaring, bij een ingenieursbureau in 2008. Ik zou daar een training ondernemend projectleiderschap verzorgen en er was geen trainingsruimte beschikbaar op een van de dagen. Daarop stelde de opdrachtgever voor, om de training dan maar in de bedrijfskantine te geven. Hoewel ik mijn bedenkingen had, stemde ik hiermee in. Het werd een ramp. Tijdens de training liepen er regelmatig mensen de kantine binnen om koffie of thee te halen, maar het allerergste was, dat de hele dag door de intercom aanstond met meldingen als; ‘telefoon voor de heer de Vries’, ‘wil mevrouw wit even naar de receptie komen’… En dan heeft een afspraak over het uitzetten van de mobieltjes weinig effect meer.

Dit voorbeeld vertel ik wel eens als een opdrachtgever wil bezuinigen op het reserveren van een goede trainingslokatie.

Leren van mislukkingen

Mislukkingen kunnen bijzonder leerzaam zijn en verhalen over mislukkingen werken uitnodigend om eigen ervaringen te delen.

In bijgaande video geven Shawn Callahan en Mark Schenk van Anecdote een vermakelijk voorbeeld van een van hun mislukte trainingen – en hoe zij desondanks stug doorgaan met hun missie. Een missie, die ook mijn missie is: meer menselijkheid terugbrengen in organisaties.

Het is zo dankbaar om te zien, als mensen weer met elkaar in verbinding raken, als er weer geluisterd wordt en als mensen weer open staan voor andere gezichtspunten, waar ze eerst helemaal niet naar wilden luisteren.

Storytelling is een krachtig instrument om dit tot stand te brengen. We hebben de tijd mee, het lijkt erop, dat er meer en meer interesse in het bedrijfsleven is voor de ‘softe’ skills die het verschil maken. De behoefte aan meer menselijkheid is erorm groot. Doe jij ook mee?