Dankbaarheid

Dankbaarheid

Het zijn interessante tijden. Soms heb ik het gevoel in een spannend jongensboek verzeild te zijn geraakt, gretig lezend en nieuwsgierig naar de afloop. De berichten over de financiële crisis komen superlatieven tekort om aan te geven hoe erg het nu weer is en aan de horizon verschijnen de eerste donkere wolken die een economische crisis in de ‘reële economie’ aankondigen. Vreemd woord, reële economie.
Het lijkt wel of we collectief ons uiterste best doen om onszelf een recessie aan te praten en als we niet uitkijken, gaat dat nog lukken ook.
Het is een fascinerend voorbeeld van de universele wetmatigheid die luidt: waar we aandacht aan geven, wordt versterkt. Hoe meer aandacht en energie we geven aan de gedachte dat het slecht gaat met de economie, hoe meer we ernaar gaan handelen en hoe eerder het realiteit wordt.
In tijden van voorspoed is het geen kunst om optimistisch te zijn, maar hoe zit dat in tijden dat het wat minder gaat? Zijn we dan nog steeds in staat om het vertrouwen te behouden in onze eigen kracht en succes, of begint de angst toe te slaan en ons handelen sluipenderwijs te beïnvloeden?

Alarmerende berichten

  • grote autofabrikanten die de productie tijdelijk stilleggen
  • restaurants die een afname in de omzet merken
  • reisbureaus die merken dat mensen iets langer nadenken over het boeken van een vakantie

Maar wat zeggen deze berichten nu eigenlijk? En hoe erg is het, als we nog maar twee keer per jaar op vakantie gaan in plaats van drie keer? Of iets minder luxueus? Hoe erg is het, dat de enorme voorraad auto’s eerst wordt weggewerkt voordat er weer nieuwe modellen van de band rollen en hoeveel hebben de autofabrikanten zich gelegen laten liggen aan de signalen, dat de consument lichtere en zuiniger modellen willen? En was dat restaurant dat nu moet sluiten niet al veel langer aan het balanceren op het randje van zijn bestaansrecht?

Twijfels

Ook ik merk dat beetje bij beetje twijfelgedachtes binnensluipen: wat betekent dat voor mijn business? Ik kan wel vinden dat er geen crisis is, maar weten mijn opdrachtgevers dat ook wel? Stel nu dat het aantal opdrachten opeens terugloopt, hoe los ik dat dan op?
En op het moment dat ik merk, dat die gedachtes opkomen ga ik ze onderzoeken en treed ze met open vizier tegemoet. Niet negeren, niet onderdrukken, maar met nieuwsgierigheid onderzoeken: goh, wat interessant die gedachte. Waar zou die vandaan komen? En hoe voelt dat nou, om die gedachte te hebben? Ben ik daar blij mee, of geeft het me vooral stress? Ik gebruik de vragen van Byron Katie en merk dat een enorme opluchting zich van me meester maakt.
Het slechtste dat ik kan doen is bij de pakken neerzitten en verzanden in passiviteit. Ik ga iets doen. Maakt niet uit wat, als ik maar in beweging kom. En vrijwel onmiddellijk voel ik de energie weer stromen. Een gevoel van dankbaarheid bekruipt me.

Dankbaarheid

Dankbaarheid – een ‘ouderwets’ woord. En de sleutel om het hoofd koel te houden en in je kracht te blijven staan.
Ik fiets met mijn dochter Anemoon (20 maanden) naar de supermarkt. Ze zitten gezellig te brabbelen voor op de fiets, zwaait naar voorbijgangers, bedelt om een stukje kaas en worst bij de supermarkt en helpt met inpakken. Hoe zo, economische crisis? Samen zingen we op de fiets een liedje. En ik moet terugdenken aan een vader die vertelt over zijn dochter die vanaf de achterbank van hun vervallen Honda Civic zegt: “papa, ik wou dat iedereen zo rijk was als wij”.