Page content

Leven in rollen

Onze dochters zijn lekker met elkaar aan het spelen en ik sta wat te praten met de vader. Peter vertelt over de beslissing die hij vorig jaar genomen heeft om van baan te veranderen. Een radicale breuk met het verleden. ‘Ik heb er wel een week wakker van gelegen’, vertelt hij me, ‘het was een spannend besluit, om de oude zekerheden achter me te laten. Wat als het zou tegenvallen?

We hebben het erover, dat zoveel mensen werk doen dat ze niet plezierig vinden en toch maar blijven zitten uit angst voor het nieuwe. Volgens Peter kunnen veel mensen geen werk doen dat ze prettig vinden omdat zij bijvoorbeeld onvoldoende opleiding of ervaring hebben, of niet de capaciteiten om ander werk te doen.

De taal van de ziel

Die opmerking bracht mij bij een aantal inzichten die Adriaan Bekman in zijn boek De taal van de ziel formuleert.

In dit boek staat een hoofdstuk ‘leven in rollen’. Adriaan schrijft: “In ons georganiseerde leven in organisaties vervullen we rollen. Rollen zijn dragers van verantwoordelijkheid.” Een prachtige zin als je daar even bij stilstaat: Rollen zijn dragers van verantwoordelijkheid. Het is in het sociale leven van groot belang dat wij een rol die wij vervullen ook werkelijk innemen.

Ik moet meteen denken aan de studenten van de hogeschool. Ik ken een aantal jongeren die hun rol als student uitermate serieus nemen en vol overgave vervullen. Maar ik ken ook de nodige studenten, die die rol helemaal niet serieus nemen en vooral met andere rollen in hun leven bezig zijn.

Adriaan Bekman geeft in zijn boek het voorbeeld van de rol van klant. Dat riep bij mij meteen de volgende associatie op. Vorige maand ging ik met mijn vader uit eten bij een restaurant, waar hij goede ervaringen mee had. Dit keer viel het eten echter wat tegen. Toen de ober vroeg of het gesmaakt had, gaf hij het sociaal wenselijke antwoord dat het lekker was. En ik liet het erbij zitten.

Achteraf had ik daar spijt van: als ik mijn rol als klant serieus genomen had, zou ik de ober geïnformeerd hebben, dat het eten wat tegenviel. Daar had hij iets mee kunnen doen, nu bleef hij onwetend van onze werkelijke beleving.

Opeens krijg ik een nieuw inzicht: iedereen – ongeacht de rol en positie die je in een organisatie inneemt – kan besluiten zijn rol ook daadwerkelijk in te nemen. Dat heeft niets te maken met positie, niveau, opleiding of wat dan ook.

Het verhaal van Richard

Ik herinner me het verhaal van Richard. Omdat de sociale voorzieningen in de VS veel minder zijn dan bij ons, is iedereen op zichzelf aangewezen om een inkomen te verwerven en dat heeft o.a. geleid tot een enorm arsenaal aan dienstverlenende beroepen.

Richard werkte In een grote supermarkt als inpakker, die de boodschappen voor je in plastic tasjes deed. Ogenschijnlijk niet het meest verheven werk dat je je voor kunt stellen. Richard hield van zijn werk en was altijd vrolijk en opgewekt. Na een tijd begon het op te vallen, dat de rijen voor de kassa waar Richard inpakte altijd erg lang waren, ook als er andere kassa’s vrij waren.

Toen de supermarktmanager tegen de wachtenden zei, dat ze gerust naar een andere kassa konden gaan, weigerden de meesten dit. Ze wilden aan deze kassa geholpen worden. Uiteindelijk ontdekte de manager waarom: Richard voegde een kleine persoonlijke geste toe aan zijn dienstverlening: iedere klant kreeg een kaartje mee in de tas, met een tekening door Richard zelf gemaakt. En de mensen vonden dit zo mooi, dat ze er met plezier 5 minuten langer voor in de rij stonden…

Een ander voorbeeld heb ik eerder beschreven in mijn blog van 22 juli 2014 (Hoe kun je van iets gewoons iets bijzonders maken). Ik voel nog steeds het plezier en enthousiasme van de poetsvrouw, als ik dit verhaal teruglees.

Wat is jouw verhaal?

Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen: wanneer heb jij van een van de rollen die je vervult, iets bijzonders gemaakt? Je kunt je verhaal hieronder delen.

Comment Section

0 reacties op “Leven in rollen

Plaats een reactie


*